محمدرضا نیکنژاد، ص آخر روزنامه شهروند، 21 اسفندماه 95١- چند سالی است که گسترش فناوریهای نوین و شبکههای اجتماعی به یاریمان آمدهاند تا رویدادهای خبری را زودتر و دقیقتر ببینیم و بشنویم. از دیگرسو، جهان شگفتآور صفحه کلید و صفح

محمدرضا نیکنژاد، ص آخر روزنامه شهروند، 30 بهمن ماه 95«کار جهان به اعتدال راست میشود، همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید. اتابک بدش نیاید، ما که صدر اعظمی مثل بیسمارک نداریم که نقاشباشیِ آنطوری داشته باشیم. به یله دیگ و به یله چغندر.» این بخش اندیشهبرانگیز از دیالوگ فیلم «کمالالملکِ» علی حاتمی شاهکاری است که دیگر برای ما حکم ضربالمثل را دارد. «همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید.» همبستهبودن گرفتاریهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و... جامعهمان را فرایادمان میآورد و نباید بر آن چشم بست. اما این یاداشت در پی بهرهگیری مثبت از این جمله شگفت است برای کشوری شگفت با مردمانی شگفتتر به نام ژاپن. داستان از پروفسور سرکار آرانی آغاز شد که بیش از ٢٠سال از زندگی خویش را در راه دانشجویی و دانشافزایی و دانشآموزی در دانشگاههای ژاپن گذرانده و اکنون افزون بر یک آموزششناس جهانی میتوان او را ژاپنشناسی بزرگ نیز برشمرد. در دیداری که با او داشتیم کتابی از ترجمههایش به ما هدیه داد. در پیشگفتار مترجمان جملهای اسطورهای و برآمده از روح ژاپنی تکانم داد «... از کوهنوردی پرسید:   چرا

آوار بی پولی بر سر فرهنگیان سحر قناتی، روزنامه جهان صنعت، 30 بهمن ماه 95این روزها فرهنگیان چشم به راه بررسی لایحه بودجه سال 96هستند. افزایش کمتر از 10 درصدی بودجه و خبرهای نگرانکننده از کسر بودجه سالانه 1500 تا 2000 میلیارد تومانی و انباشت 5 تا 10 هزار میلیاردی آن در چند سال گذشته فرهنگیان را بر آن داشته است که پیش از بررسی لایحه بودجه تلاش کنند تا بتوانند بودجه را در مجلس افزایش دهند. دادن پیامک به نمایندگان، دیدار با برخی از آنان، نوشتن یادداشت در روزنامهها، تارنماها و گفتوگو با آنها و... از جمله این تلاشهاست. در چند روز گذشته نیز گروهی از معلمان با راهانداختن پویشی به نام «کمپین بودجه عادلانه» بر آنند تا بتوانند با جمعآوری امضا از فرهنگیان سراسر کشور با رفتارهای قانونی و مدنی و کمک از نمایندگان، سهم بحق خویش از بودجه را افزایش دهند. در همین زمینه گروه اجتماعی «جهانصنعت» برای آگاه شدن از دلنگرانیهای فرهنگیان درباره بودجه با تنی چند از آنان گفتوگوهایی انجام داده که در زیر آن را میخوانید. نرگس ملکزاده، عضو کانون صنفی معلمان تهران به عنوان یکی از معلمان در این خ

محمدرضا نیک نژاد، ص آخر روزنامه فرهیختگان، 1 اسفند ماه 95(این یاداشت با کمی حذف و  با نام" لطفاکمی انصاف! " در روزنامه به چاپ رسید. )سال هاست که خشونت در مدرسه هر از گاهی فضای رسانه ای را در می نوردد. هر بار و برای چند روز از کارشناس و دست اندرکار آموزشی و خبرنگاران گرفته تا کاریکاتوریست ها درباره اش می گویند و می نویسند و قلم فرسایی می کنند و پس از چند روز باز همه چیز آرام می شود و آموزش و دانش آموز و آموزگار راه خود می روند و رسانه ها و دست اندرکاران و خبرنگاران نیز راه خویش. در چند روز گذشته فرو رفتن مداد در سر یک دانش آموز باز موج رسانه ای را به راه انداخت و دوباره همه سنگ تمام گذاشتند! در همین روزها در شبکه های اجتماعی فرهنگیان نیز عکس چشم آسیب دیده معلم هنرستانی در تهران در اثر درگیری با دانش آموزَش به شدت دست به دست می شد و واکنش های گوناگونی و شدیدی از سوی فرهنگیان را داشت. ریشه های خشونت- دست کم آن چه که در پیوند با محیط آموزش است- مشخص و روشن است. برای نمونه می توان به کلاس های پر جمعیت با تراکم بالا، دانش آموزان گریزان از شرایط کسالت آور درس و مدرسه، آموزش نی

 محمدرضا نیکنژاد، ص آخر روزنامه شهروند، 7 اسفندماه 95«نوروز ١٣٩٦ را با شعار سررسید نه! به هم تبریک بگوییم.» این آغاز یک پیام تلگرامی است. آغازی برای یک پایان! آری پایان یک فاجعه زیستمحیطی؛ دستکم برای ما با داشتن دو کویر پهناور خشک و سوزان. برای ایرانی که در هر ثانیه ٣٦٠ مترمربع از جنگلها و پوشش گیاهیاش یعنی نزدیک یکمیلیون هکتار در سال نابود میشود. پیشبینیهای خوشبینانه زمان نابودی کامل جنگلهای کشورمان را ٦٠سال می دانند و بدبینانه ١٠ سال. در ٥٠سال گذشته جنگلهای ایران از ١٨میلیون هکتار به ١٤میلیون هکتار رسیده است. سازمان خواربار و کشاورزی جهانی (فائو) میگوید که ایران یکی از ٧٠ کشور توسعهیابنده جهان است که پوشش گیاهی کمی دارد و این پوشش جنگلی اندک، نسبت به دیگر بخشهای جهان با سرعت بیشتری درحال نابودی است و... گرچه باز کارشناسان بدبین بر این باورند که اکنون ایران دیگر جنگلی ندارد! زیرا جنگل گردآیهای از گیاهان و جانوران و پوشش گیاهی و ... است و اکنون در بیشتر جنگلهای کشور دستکم بسیاری از جانداران حضور پررنگ ندارند و این سبب شده که جنگل به معنای واقعی در کشور نباش

نرگس ملکزاده، روزنامه همدلی، 10 اسفندماه 95تنبیه بدنی و خشونت در مدرسه همواره یکی از خبرهای مهم و تاثیرگذار در حوزه آموزش و پرورش است. گرچه خبرهای آموزشی کشور در میان گروههای اجتماعی گوناگون چندان مهم نیست اما خشونت در محیط آموزشی همواره از حساسیت برانگیزترین خبرهای این گستره بوده است. اما ریشه خشونت در مدرسه چیست؟ آیا نیاید این پرسش را مطرح کرد که «در زمانهای که کشورهایی چون فنلاند، کرهجنوبی، سنگاپور و حتی کشورهایی با نزدیکی فرهنگی – آیینی به ما مانند مالزی بر آموزش جهان سروری میکنند، چرا هنوز کشور ما درگیر تنبیه بدنی و خشونت در مدرسهها است؟» خشونت در محیطهای آموزشی چه پیوندی با شکلهای گوناگون آن در جامعه دارد؟ برای پاسخ به این پرسشها، سراغ تعدادی از معلمان که دستی هم در کُنشهای رسانهای و صنفی و آموزشی دارند رفته و دیدگاه آنها درباره «خشونت در مدرسه» را جویا شدهایم. اما در بحث خشونت در مدارس، اولین تصویری که در ذهن نقش میبندد تصویر کژرفتاری یک معلم با چهرهای بر افروخته و دانشآموزی است که توسط او مورد تنبیه بدنی قرار گرفته؛ کمتر کسی با شنیدن این عنوان، معلمی را متصور

محمدرضا نیک نژاد، ص پرونده روزنامه فرهیختگان، 11 اسفندماه 95بر پایه واپسین سخنان رییس نوسازی و تجهیز مدارس کشور سرانه فضای دانش آموزی در سطح جهان به ازای هر دانش آموز اندکی کمتر از 6 و به ازای هر دانش آموز ایرانی نزدیک 4.8 متر مربع است. با توجه به فراوانی و پراکندگی مدرسه ها در کشور بی گمان این سرانه در شهرها و کلانشهرها بسیار کمتر از میانگین کشوری آن است. برآوردهای آماری نشان می دهد نزدیک 70 درصد ایرانیان در شهرها زندگی می کنند و به این ترتیب 70 درصد دانش آموزان کشور نیز در شهرها و کلانشهرها هستند و بنابراین دچار کمبود شدید فضای آموزشی. اما این سرانه ی کم چرا پدید آمده و چگونه به سامان می شود؟ و این که این کمبود فضای آموزشی چه پیامدهایی را در پی خواهد داشت؟ اوج جمعیت دانش آموزی کشور در سال های پایانی دولت اصلاحات با نزدیک 19 میلیون دانش آموز بود. با گذشت زمان و کاهش درصد رشد جمعت آمار دانش آموزان کشوری رو به کاهش نهاد. اما به جای این که دست اندرکاران از این کاهش جمعیت دانش آموزی بهره گرفته و به دنبال استاندارد سازی سرانه دانش آموزی و در نتیجه فراهم کردن زمینه های آموزش کیفی در مدرسه

با مصوبه مجلس صورت گرفتقانونیشدن درآمدزایی در مدارسگزارش از الهام کاظمی، روزنامه فرهیختگان، 11 اسفندماه 95چند سال پیش بود که عکسی از محل تحصیل دانشآموزان روستایی در استان سیستان و بلوچستان منتشر شد که دانشآموزان آن بدون هیچ امکاناتی مشغول تحصیل بودند. بعدها مشخص شد مدرسه این روستا به یک شرکت ساختمانی اجاره داده شده و دانشآموزان به ناچار به محل دیگری منتقل شدهاند. همین حالا هم سالنهای ورزشی چند مدرسه در منطقه اکباتان به روی دانشآموزان بسته شده و به دستگاههای دیگر اجاره داده شده است. در مواردی دیده میشود که حیاط مدارس بهمنظور پارکینگ سالنهای برگزاری مراسم اجاره داده میشود. به هر حال آموزش و پرورش با کمبود بودجه روبهرو است و همین حالا هم بیشتر مدارس دولتی هزینه برق و گاز و آب خود را باید خودشان تامین کنند.اما دیروز، نمایندگان مجلس در جریان بررسی بخش هزینهای لایحه بودجه 96 به آموزش و پرورش مجوز دادند تا نسبت به تغییر کاربری فضاهای آموزشی اقدام کند. بر این اساس آموزش و پرورش میتواند ضمن ساماندهی و بهینهسازی املاک و فضاهای آموزشی، تغییر کاربری این اماکن و مراکز را در دستور ک